Rewalidacja kończyny górnej

Kończyna górna jest nierozłączną częścią układu ruchu. Faktycznie jest to wyjątkowy komponent naszego organizmu, ponieważ ułatwia nam wykonywanie trudnych funkcji brania, jak też możliwości wielokierunkowych manipulacji, jak też upraszcza nam ważne prace kognitywne. Dzięki zmysłowi dotyku popieramy pozostałe zmysły w poznawaniu okalającego środowiska. Wszelakie dysfunkcje związane z chorobami dłoni, ich zranieniami, a także ozdrawianiem komplikującym nadmienione czynności, znacząco minimalizują perspektywy działania człowieka. W zdecydowanej większości sytuacji leczenie chorób czy urazów ręki wiąże się z pomniejszonym lub powiększonym obniżeniem jej elastyczności, a często zarazem z niesprawnościami czucia. Szczególnie w ewentualnościach urazów nerwów lub w wieloletnich warunkach ucisku nerwu. Co potrzeba wykonać żeby jak najzręczniej powrócić do zupełnej funkcjonalności?

Nawrót pracy ruchowej, jak i dotykowej kończyny górnej zależy od różnorakich czynników, szczególnie od stopnia niedomagania czy wymiaru rozpadu wywołanego przez chorobę jakości ozdrawiania, terminu jego trwania, jak również od terminu unieruchomienia kończyny górnej na dowód na ewentualność złamania. Sporą rolę odgrywa też wiek pacjenta, jego ogólny status zdrowia, kondycja fizyczna i wewnętrzna do współpracy jak również wymogi społeczne.